(foto: Izaak van den Berg)
(foto: Izaak van den Berg) (Foto: )

Ondanks kou 'warme' 4-mei herdenking

door Wim de Leur, voorzitter 4 mei-comité

Papendrecht - Het 4-mei Comité was er zeker van; de organisatie was tot in de puntjes geregeld. Alleen het weer zou roet in het eten kunnen gooien. En inderdaad, donkere wolken pakten zich samen; storm en hagelbuien barsten zaterdagmiddag 4 mei los. En toen was kwart over zes, het moment waarop alle deelnemers aan de Stille Tocht verwacht werden. De donkere wolken dreigden nog steeds en in de verte regende het. Maar boven het Joods monument scheen een stralende zon.

Sandra Verdoorn en Ronald van Ee legden namens het Oranje-Comité een bloemstuk en er werd een minuut stilte gehouden. In die zelfde stralende zonneschijn begon de Stille Tocht en liepen de honderden deelnemers achter de plechtig klinkende omfloerste trommen naar de Grote Kerk.

Daar werden ze verwelkomd door de schitterende orgelmuziek van André de Jager en om stipt vijf voor zeven kon Wim de Leur, voorzitter van het 4-mei Comité, iedereen formeel begroeten in een volle kerk.

Als eerste spreker mocht hij burgemeester Moerkerke aankondigen.

Die maakte in zijn toespraak een bijzondere vergelijking tussen wakker worden in ons vredige Nederland of op andere plekken in de wereld, waar je gewekt kunt worden door bominslagen.

En opnieuw klonk André de Jager, ditmaal ondersteund voor een speciaal voor deze avond samengesteld koor onder leiding van Jolanda den Houter. Samen met Elske Kaptein op viool en Yannick Bot met 'snare drum' brachten ze het ontroerende 'Benedictus' van Karl Jenkins ten gehore. Zo zuiver en zo ontroerend, dat voorzitter De Leur even moest slikken toen hij het woord weer nam.

De volgende spreker was iemand naar wie velen toch hadden uitgezien, Luitenant ter Zee 1e Klasse, Frits de Ruyter, een directe nazaat van Admiraal Michiel de Ruyter. Hij sprak over de risico's die onze mannen en vrouwen van de krijgsmacht steeds weer vrijwillig nemen bij het deelnemen aan vredesmissies en de verantwoordelijkheid die je dan op je neemt.

Gepast en schitterend klonk daarna Hymn tot he fallen, de muziek uit Saving private Ryan. De Leur haakte daarop in door er aan te herinneren dat het komende maand precies 75 jaar geleden is dat de invasie begon. Hij vroeg zich hardop af of wij nu nog de bereidheid hebben om het zelfde te doen als bijvoorbeeld Canada bezet zou worden. Zouden wij vrijwillig ons leven offeren?

Doodstil en geëmotioneerd werd er vervolgens geluisterd naar het zeer persoonlijke relaas van Ad Burgers, de vertegenwoordiger van het OKP.

Hij vertelde over het verlies van zijn tweelingbroertjes en zijn zusje tijdens een bombardement. Zijn ouders hadden er nooit over kunnen spreken. Het was een aangrijpend verhaal.

Dat daarna 'God shall wipe away all tears' ten gehore werd gebracht, was dan ook bepaald geen toeval. Die tranen waren er ook bij de aanwezigen.

En na al die emoties dan opeens de vertegenwoordiger van de jeugd, Koen Schenk. Een 15-jarige leerling van het Willem de Zwijgercollege. Zijn toespraak was optimistisch, maar niet helemaal zonder zorgen. En ook hij wist iedereen te raken met zijn eerlijke verhaal. Zozeer zelfs dat hij na afloop een warm applaus kreeg.

Aansluitend vervolgde de Stille Tocht naar het monument, waar de Nationale Reserve al stond opgesteld en Excelsior schitterende koralen speelde. Een kleine duizend Papendrechters had zich rond het monument geschaard, toen Edward Renneberg, trompettist van Excelsior, het indrukwekkende taptoesignaal blies. Na de twee minuten stilte werden meerdere kransen en bloemstukken gelegd. Via de oorlogsgraven, waar ook bloemen werden gelegd, liep men naar de Aula, waar Wim de Leur iedereen nog eens van harte dankte voor de meer dan geslaagde herdenking.

Meer berichten