Logo papendrechtsnieuwsblad.nl


Frédérique Sluyterman van Loo (Dietrich) en  Irene Kuiper (Piaf).(foto; Project ZuidrerBurg)
Frédérique Sluyterman van Loo (Dietrich) en Irene Kuiper (Piaf).(foto; Project ZuidrerBurg)

Dietrich & Piaf samen op het toneel

Papendrecht - Geïnspireerd door de twee bevriende iconen Marlene Dietrich en Edith Piaf hebben tweevoudig musical award winnaar Frédérique Sluyterman van Loo (Dietrich) en eenvoudig winnaar Irene Kuiper (Piaf), een avondvullende voorstelling gecreëerd. Op 16 december is de voorstelling te zien in theater De Willem.

Wat vinden de hoofdrolspeelsters zo inspirerend aan juist deze vrouwen?

Frédérique: Marlene Dietrich was een vrouw van perfectie. Bij alles stond de controle centraal. Nooit zou zij in een joggingbroek of zonder make-up de straat op zijn gegaan. Zwakheid en aftakeling moest verborgen blijven. Hoe hield ze het vol? Toch herken ik mij hier ook in, al ben ik minder extreem. Ik hou graag controle, en heb moeite met wat ouder worden met mijn uiterlijk doet. Gelukkig heb ik mensen in mijn leven die me zo nodig terugfluiten.

Irene: Edith Piaf was juist het tegenovergestelde van haar. Een ontzettend impulsieve, losbandige vrouw. Voor een voorstelling trok ze haar zwarte jurkje aan, kamde ze haar haren en ging op. Op een filmpje van een van haar bruiloften steekt ze heel lelijk haar tong uit. Volledige schijt aan de wereld. Alles fascineert me aan die vrouw. Je vraagt je af: Hoe hebben ze ooit vriendinnen kunnen zijn?

Schrijver en Regisseur Daniël Cohen wilde er 'niet zomaar een biografie' van maken. Hoe hebben jullie dit aangepakt?

Frédérique: Interessant aan deze vriendschap is dat er zeer weinig over bekend is. Daniëls grote kracht is dat hij waarheid en fictie met elkaar wil verbinden; biografieën over deze vrouwen zijn er al genoeg gemaakt. Juist dat wat wij nog niet weten rondom deze onverwachte vriendschap maakt het zo spannend.

Irene: Als je Dietrich en Piaf tegenover elkaar zet heb je al krachtig spanningsveld. Zonder dat het surrealistisch wordt kan je daardoor spelen met speculaties. Had het echt zo kunnen zijn? Dat is ook interessant om mee aan de slag te gaan en over na te denken.

Nadat jullie besloten hadden deze voorstelling te gaan maken, hebben jullie een groter team om jullie heen gebouwd. Hoe hebben jullie dit gevormd?

Frédérique: Ger Otte speelt in deze voorstelling alle mannen die in het leven van de vrouwen voorbij zijn gekomen, en dat zijn er nogal wat! Bovendien is hij een briljant pianist, zanger en accordeonist. De afgelopen jaren heeft hij in grote theatershows de meest uiteenlopende rollen gespeeld. Ik had al eerder met hem gewerkt en wist direct dat hij dit kon en moest gaan doen. Hetzelfde met Daniël Cohen trouwens, het idee dat Irene en ik hadden sluit volledig aan bij zijn werk en kunnen. Over beiden was geen twijfel mogelijk.

Irene: Daarbij produceren we zelf. Dat is spannend. Bij grotere producenten zit er een enorm team en zijn de taken verdeeld. Elk kleertje, elk briefje, elke foto kiezen we zelf uit. Dat is natuurlijk heel erg kwetsbaar en heb je een sterk team bij nodig. Bij de pilot waren we niemand nog wat 'verschuldigd.' Nu werken we met een impresariaat en theaters samen, en staan er mensen op de loonlijst. Dan komt de druk van 'dit moet goed gaan' er wel meer op.

Jullie gaan allebei een rol spelen van bestaande vrouwen, hoe vorm je dit?

Frédérique: Iets wat ik heel belangrijk vind, is dat het geen karikatuur wordt. Het proces van een rol eigen maken en iemands kenmerken behouden is dan ook echt een uitdaging. Op dit moment speel ik Conny Stuart in De Grote drie, het grootste compliment dat ik daar krijg is dat het publiek het gevoel heeft dat ze er echt staat. Ik hou me veel bezig met beweging en lichaamstaal, dat is al zó een groot deel van iemands persoonlijkheid.

Irene: In 2006 heb ik een musical award mogen ontvangen voor de biografische rol van Heintje Davids. Het is van groot belang om de essentie van iemand te vinden zonder dat het een playbackshow wordt. Wat maakt iemand tot wie hij is? Wat zijn iemands zwakke punten? Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat een persoon een ongeluk heeft gehad en daardoor een heupafwijking heeft, dat is iets wat je meeneemt. Veel lezen en beeldmateriaal bekijken, dat is waar het eigenlijk altijd mee begint.

Jullie zijn allebei, net als Dietrich en Piaf heel verschillend; botst dat weleens?

Frédérique: Eigenlijk vullen we elkaar juist heel goed aan. We zijn zo verschillend dat onze krachten op hele andere fronten liggen en we dat kunnen bundelen. Irene heeft bijvoorbeeld een energie van hier tot Tokyo die ik niet altijd bij kan houden, die kan eindeloos doorgaan.

Irene: Frédérique daarentegen doet dingen juist heel secure. We zijn echt Yin Yang. Goed blijven communiceren is heel erg belangrijk binnen zo'n intensieve samenwerking.

Dietrich en Piaf zijn iconen uit de jaren 50; geeft het verhaal ook een actueel gevoel?

Irene: Je hoeft deze vrouwen niet gekend te hebben om deze voorstelling te zien. Er zit namelijk een enorme laag onder over wil om te leven, met een mix van liefde, humor en verdriet. Je stapt echt een andere wereld in, waarin het de bedoeling is dat even in een emotionele rollercoaster stapt, dat je lacht, huilt, dat je geraakt wordt en met nieuwe inspiratie het theater uitstapt.

Frédérique: Ik denk ook dat dit een intieme vorm van theater is die wij niet genoeg gebruiken in Nederland. Door de onzekere markt kiezen producenten vaak voor bekende titels opnieuw terug te brengen. Vernieuwing kan juist ook ontzettend inspirerend zijn.

In bed met Dietrich en Piaf wakkert je fantasie aan in een tijd waar iconen in de vergetelheid dreigen te raken. Pure, tijdloze chansons afgewisseld met sterke scenes vormen een volmaakte voorstelling voor jong en oud.

 Meer informatie of kaarten bestellen? Kijk dan op www.inbedmetdietrichenpiaf.nl

(door Mila-Marie Bleeksma)

Reageer als eerste
Meer berichten